ในอดีตลุ่มน้ำในประเทศไทยส่วนใหญ่เป็นลุ่มน้ำน่าอยู่
จากการพัฒนาของประเทศทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของภูมิประเทศเป็นอย่างมาก
เช่น พื้นที่ป่าไม้ลดลง
การขยายเขตเมืองเพิ่ม มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดิน
พื้นดินที่เคยซึมซับและรองรับน้ำลดลง
ยังผลให้น้ำฝนที่ตกลงในพื้นที่ไหลบ่าท่วมพื้นที่เศรษฐกิจมากขึ้นทำให้เกิดอุทกภัยที่มีความรุนแรงและเสียหายเพิ่มมากขึ้นทุกปี
ในส่วนของภัยแล้งมีปัญหาการขาดแคลนน้ำที่เกิดขึ้นซ้ำซาก
เพราะน้ำเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งในการดำรงชีวิต
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิประเทศและการใช้ที่ดินเป็นปัจจัยหนึ่งของสาเหตุภัยแล้ง ปริมาณฝนมีความเปลี่ยนแปลงในแต่ละปีมาก
อีกทั้งมีแหล่งเก็บกักน้ำไว้ใช้ไม่เพียงพอ
ประกอบกับรัฐบาลมีนโยบายส่งเสริมการผลิตในทุกด้าน ทั้งด้านการเกษตร
ด้านการอุตสาหกรรม และมีความต้องการน้ำอุปโภคบริโภคเพิ่มมากขึ้นตามการเพิ่มของจำนวนประชากร
ทำให้ความต้องการใช้น้ำมีมากขึ้นทุกปี แต่ปริมาณน้ำท่าในแม่น้ำมีแนวโน้มลดลงเนื่องจากการใช้น้ำที่เพิ่มมากขึ้น ทำให้วิกฤตภัยแล้งมีแนวโน้มจะทวีความรุนแรงมากขึ้น อ่านต่อได้ที่นี่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น