ในการกล่าวถึงประวัติศาสตร์งานวิศวกรรมไทย คงจะต้องย้อนไปถึงสมัยขอม ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อสร้างที่มีการถ่ายทอดวิทยาการมายังสมัยสุโขทัย สมัยอยุธยา สมัยธนบุรี สมัยรัตนโกสินทร์ จนถึงยุคปัจจุบัน
ในสมัยโบราณเริ่มจาก พ.ศ. 1050 เป็นสมัยแรกของศิลปะขอมที่ได้รับอิทธิพลด้านศิลปะต้นแบบจากอินเดียและได้พัฒนามาเป็นรูปแบบของตัวเอง ลักษณะของปราสาทขอม เช่น ปราสาทพิมาย เมืองต่ำ นครวัด
เป็นต้น การก่อสร้างฐานรากจะมีการขุดดินลึกลงไปประมาณ 2 เมตร จนถึงดินแข็ง จากนั้นจะทุบหินแข็งมาวางบนพื้นดินแล้วก่ออิฐ เป็น Wall Bearing ในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 17 (พ.ศ. 1650-1693) ซึ่งเป็นยุค
ที่ขอมมีความเจริญสูงสุด มีการก่อสร้างนครวัดขึ้นในสมัยพระจ้าสุริยวรมันที่ 2 ตลอดจนมีการก่อสร้างโบราณสถานแบบขอมในที่ต่างๆ เป็นจำนวนมาก โดยจะเห็นศิลปะขอมหรือปัจจุบันคือเขมรกระจายอยู่ทั่วไปในประเทศกัมพูชา อีสานใต้ของประเทศไทย และตอนใต้ของประเทศลาว เป็นต้น
อ่านต่อได้ที่นี่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น