การแก้ไขปัญหาอุทกภัย ภัยแล้ง และคุณภาพน้ำ แบบบูรณาการ #บทความ

          ประเทศไทยมีพื้นที่รวม  320 ล้านไร่ มีพื้นฐานเป็นประเทศเกษตรกรรม แต่ในปัจจุบันมีข้อจำกัดในด้านทรัพยากรน้ำและทรัพยากรดิน ดังจะเห็นได้จากมีปริมาณน้ำเฉลี่ยต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของปริมาณน้ำของประเทศต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของเอเชียและของโลก โดยปริมาณน้ำท่าต่อประชากรของประเทศไทยเท่ากับ 3,442 ลบ.ม.ต่อคนต่อปี ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของเอเชีย 3,680 ลบ.ม.ต่อคนต่อปี และค่าเฉลี่ยของโลก 6,918 ลบ.ม.ต่อคนต่อปี (World Resources Institute, 1998) พืชเศรษฐกิจหลักของประเทศ ได้แก่ ข้าว มีผลผลิตเฉลี่ยต่ำกว่าประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ขณะที่ในปัจจุบันประเทศไทยมีการพัฒนาแหล่งเก็บกักน้ำและระบบชลประทานขนาดใหญ่ ขนาดกลาง และขนาดเล็กเป็นจำนวนมาก โดยมีพื้นที่ชลประทานมากเป็นอันดับ 8 ของโลก แต่ขาดประสิทธิภาพในการใช้ประโยชน์จากโครงการชลประทานดังกล่าว ทั้งนี้เนื่องจากมีการดำเนินการบริหารจัดการแบบแยกส่วน ทั้งในด้าน การจัดการน้ำ การเกษตร การผลิต และการตลาด เป็นสาเหตุทำให้มีต้นทุนการผลิตสูง ผลผลิตในภาคการเกษตรต่ำ  เกิดปัญหาความยากจนของเกษตรกร มีการใช้น้ำมากเกินความจำเป็นทำให้เกิดปัญหาการขาดแคลนน้ำในฤดูแล้ง และมีแนวโน้มรุนแรงขึ้นในอนาคต 
  อ่านต่อได้ที่